خلاصه این واقعه باعث شد که به فکر فرو رفتم و وقتی برگشتم دست به قلم شدم...

چشم،دوربین جسم و روح ماست.

از قدیم گفته اند : زدست دیده و دل هر دو فریاد      که هر چه دیده بیند دل کند یاد

اما چرا در خیلی از موارد توجه ما به چیزهایی که می بینیم اندک است و از شکار خیلی از مسایل زندگی غافل می مانیم و بسیاری ازتصاویر تنها از برابر دیدگانمان می گذرد بدون آن که توجه خود را معطوف به آن کنیم؟!

این را هم بدانیم که همه تصاویری که از جلوی چشمانمان عبور می کند در ضمیر ناخودآگاه ما ثبت و ضبط می شود و قابل بازیابیست که این خود بحث مفصلی می طلبد که بماند...

چقدر به محیط اطرافمان دقت می کنیم،چقدر سعی می کنیم خوب ببینیم؟ ای کاش می شد چشم ما هم مثل همان دوربین از حوادث مهمی که اطرافمان می گذرد عکسی می گرفت و یادآوری می کرد که حواسمان را جمع کنیم و از وقایع مهم روزگار به بهترین نحو بهره برداری کنیم!

در راه زندگی،خدا تصاویر متعددی برایمان مهیا می کند تا شاید نظرمان را جلب کند!

دریغا که ما همیشه راحت ترین راه را برمی گزینیم و در اکثر موارد با جمله معترضه "بی خیال" به فراموشی پناه می بریم.

ای کاش در فراز و نشیب های عرصه زندگی،به نشانه ها و تصاویر کنار جاده نگاه کنیم و کمی در آن بیاندیشیم که اندیشه آغاز رهایی است.