تبليغاتX
๑۩۞۩๑ نسیمی از دریا ๑۩۞۩๑ :::"""W W W . D A Y Y A N . B L O G F A . C O M """::: من در روياي خود دنيایي را مي بينم كه در آن هيچ انساني انسان ديگر را خوار نمي شمارد...زمين از عشق و دوستي سرشار است ...و صلح و آرامش گذرگاههايش را مي آ رايد...من در روياي خود دنيایي را مي بينم كه در آن همگان راه گرامي آزادي را مي شناسند ... حسد جان را نمي گزد...و طمع روزگار را بر ما سياه نمي كند ...من در روياي خود دنيایي را مي بينم كه درآن سياه يا سفيد از هر نژادي كه هستي ...از نعمت هاي گستره ي زمين سهم مي برد ...هر انساني آزاد است ...شوربختي از شرم سر به زير مي افكند ...و شادي همچون مرواريدي گران قيمت نيازهاي تمامي بشريت را بر مي آورد ... چنين است دنياي روياي من ! _شعر از : لنكستن هوز نسیمی از دریا
از کعــــــبه و بُتخانه تا مســـجد و ميـخانه مقصود خدا "عشق" است باقي همه افســـــــــــــــانه

 

برای زنده ماندن در هوای تار این زندان

 

                                       نفس باید کشید اما...

 

                                                   فضای مرده ی اینجا

صدای سرفه ام ، سرفه...

                            به جانم ، روح را سوزان...

زِ بوی پاک آن دستان،

 

                همان دستان بی منت...

 

                                    طبیب دردِ آن مستان،

 

                                                     خبر داری، خبر، آیا؟!

    برایم لحظه ای واگو

 

                           که قلبم می تپد نالان!

چو طفل زارِ بی سامان

 

              چو مسکینی به غم غلتان...

 

                               نمی دانم چه می خواهم...

 

                                               چه می خواهم ، چه می گویم؟!

 

                                                               بسی تنگ است این زندان...!

به یک تصویر، یک رویا...

 

                  پری باید در آوردن!

 

                                   بباید پر زدن اما!

زِ بوی پاک آن دستان،

 

                        خبر داری، خبر، آیا؟!

دمی محتاج آن دستم،

 

                      به آن دم می کند مستم!

 

                                             در آن دم گو به قلب من...

نزن تا آخر دنیا،

 

             نزن تا صبحدم زیرا...

 

                                 تورا دیگر نمی خواهم،

      که در آن گنبد مینا...

 

                      تپش هایش گرفت از من...

 

                                            مجال آن تنفس را...!

  زِ بوی پاک آن دستان...

                  خبر داری، خبر،آیا؟!؟!

آسمان دشت ناز ساری ...

یا حق

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1386ساعت 3:28  به قلم خودمه یعنی نسیمی از دریا  | 

 
< >